Relacje pierwszych wojewodów lubelskich ze szlachtą województwa lubelskiego (koniec XV wieku)

Streszczenie w języku polskim

Kontakty pierwszych wojewodów lubelskich (z lat 1474–1501) z lubelską szlachtą ograniczały się do obecności podczas wizyt monarchy w Lublinie. Rzadko zasiadali oni wśród niej na sesjach sądów wiecowych. Nie pojawiali się też w Wąwolnicy w podległym im sądzie dla drobnej szlachty, poprzestając na mianowaniu sędziów spośród osób doświadczonych w jurysdykcji szlacheckiej oraz sporadycznym osobistym rozstrzyganiu sporów w swoich rezydencjach. Większą wagę miały relacje wynikające z odpowiedzialności wojewodów za wypełnianie przez szlachtę obowiązku obrony państwa. W ich otoczeniu gromadzili się przedstawiciele miejscowej szlachty jako dowódcy wojsk zaciężnych, powiązani z nimi klientalnie zastępcy sądowi, poręczyciele zobowiązań finansowych, służący też im pożyczkami, najpewniej na potrzeby państwa. Wojewodowie jako reprezentanci w radzie królewskiej lubelskiej wspólnoty terytorialnej cieszyli się zapewne wśród jej przedstawicieli autorytetem, niemniej w ich działaniach przeważała aktywność na forum ogólnopolskim, a sprawy szlachty lubelskiej pozostawały na dalszym planie. Dopiero w latach dziewięćdziesiątych XV wieku daje się zauważyć większa aktywność wojewodów w stosunkach ze szlachtą lubelską, co wiąże się ze wzrostem znaczenia średniej szlachty w dobie walki o egzekucję dóbr i praw.